Hoe verleidelijk... Ik heb hier al een tijd niets meer geschreven. Nu zit ik in een hoekje bij café Harvey in Maastricht. Een lekkere lunch achter de rug, een sprankelende Sourcy met een schijfje citroen binnen handbereik. Ik heb zin om aan onze website te werken door een blog te schrijven.
Maar wat als ik gewoon een AI-site raadpleeg? Een paar elementen invoer en hup... de blog wordt voor me geschreven. En jij leest vervolgens het resultaat, zonder te weten dat je misschien slechts een herschikking krijgt van woorden die AI ergens heeft opgepikt en door elkaar heeft gehaald.
De vraag is: wil jij dat? En, minstens zo belangrijk: wil ik dat?
Zucht.
De tijden zijn zo veranderd!
Uit de boxen aan de muur van Harvey klinkt Nightshift van The Commodores. Aan de tafeltjes om me heen genieten mensen van elkaars gezelschap en van al het lekkers uit de keuken van het café. De muziek brengt me even terug naar de jaren tachtig, naar een tijd waarin ik nog nooit van een voedselbos had gehoord.
Het gezellige geroezemoes is natuurlijk van alle tijden. In dat opzicht verandert de mens niet zo snel, lijkt het. En toch... als kind van de jaren tachtig zie ik hoe technologie en alles wat daarmee samenhangt zich in een razend tempo blijft ontwikkelen. Terwijl het uiteindelijk toch altijd weer de mens is die erachter zit.
Waar gaat dat heen?
Die vraag komt bij me op terwijl ik dit schrijf. De wereld verandert snel, en niet op alle vlakken ten goede. Misschien is het daarom juist wel een gouden zet om een voedselbos aan te leggen. Kunnen we straks zelf in ons voedsel voorzien als systemen worden gehackt en de koelingen in de supermarkt uitvallen? Als ons eten ons niet meer kan bereiken doordat vervoer stilvalt?
We hebben onze voedselvoorziening grotendeels uit handen gegeven. Kunnen we daar weer iets van terughalen? Het zijn onderwerpen die me, juist nu, veel bezighouden.
De natuur is formidabel
Planten die telkens terugkomen, seizoenen die elkaar afwisselen... het is een tijdloos en magnifiek verschijnsel. Een zaadje dat zijn kiemkracht in de aarde ontvouwt en uitgroeit tot een plant die ons kan voeden. Fruit, groenten, noten, bomen die schaduw geven... een overvloed die doorgaat, ongeacht wat het journaal ons vertelt. Ongeacht het weer.
Het ritme van de seizoenen
Nu de herfst zich volop ontvouwt, besef ik des te meer hoeveel invloed de seizoenen op onze dagen hebben. Ik kijk naar buiten, door de ramen waarop regendruppels als streepjes confetti mijn blikveld arceren. De grijze wolken, de grauwheid van het verkeer... Het doet me verlangen naar de geborgenheid van onze eigen plek. Naar zonnige dagen.
Herfstblues? Die hoort natuurlijk ook gewoon bij dit seizoen.
Leuk dat je even meelas
Zomaar wat gedachtenspinsels – passend bij de herfst, misschien. De verleiding is groot om deze blogpost alsnog door een AI te halen en om feedback te vragen. Maar dat ga ik lekker niet doen.
Ik pak zo mijn laptop in, trek mijn jas aan en stap weer de Maastrichtse buitenlucht in. En straks ga ik terug naar huis. Terug naar ons eigen, vertrouwde plekje: ons voedselbos WabiSabi...
Reactie plaatsen
Reacties